Spadamy z liśćmi w pożółkłe fotografie. Jesień.

Ptaki odlatują z gniazd naszych dłoni.

Ty z rękoma w kieszeniach

a ja w rękawiczkach. Zima. Miewa się zmiennie.

Piąta pora roku zwana umieraniem. Ty zaszyty w kieszeniach.

Ale już z wilgotnej ściółki pąki zachłannie piją życie.

I mówisz, że już znalazłeś wiosnę. Aby na nowo rodzić się

by potem obumierać. Wszystko zawraca czas w zieleń liści.

Miałam naiwne serce. Zazieleniło się. Rozkwitło. Obumarło.

Lecz ja nie jestem drzewem.

Tylko liściem, który upuszczasz na ziemię ze swych dłoni.

Ta sama bajka

Zbierałaś zielone szkiełka

na wszystkie tajemnice,

których dziś już nie pamiętasz.

 

Może były tam smoki, księżniczka

i król, chociaż teraz

nie jestem tego taka pewna.

 

Zapomniałam cię moja mała,

jak się zapomina znajomych

z dawnych lat.

 

Teraz kobiecość powlekam

w czerwień ust,

paletą barw tuszuję zmęczenie.

 

Spójrz moja mała, wszystkie

księżniczki już dawno umarły,

jednak ciągle śnimy podobnie,

 

bo świat to nadal jest

ta sama bajka.

 

 

Autoportret wewnętrzny 

Z dystansu wyglądam jak z obrazka. Lub

przez okno. A jakże. W doborowym

towarzystwie czterech. Wiernych. Stabilnych.

Niemych. Jak ta defilada ciszy. Co po moim pokoju

gra spokój przed ostatecznością. 

 

Dom

narysuj dom z czułych dłoni
palców w moich włosach bez dróg wyjścia

niech będzie ciało przywiązane
do krwi twojej jak w oddech wtopione

i mniej białych kartek zapisanych ciszą
co rytm wygrywają bezsenny

a ja się z lęku poskładam bezimiennie
i złożę w twoje dłonie

 

Ja wychodzę 

W najlepszym razie mogę się pogodzić. Lecz

nie zgodzić. Zatrzymać w punkcie

wyjścia. Dochodząc, dopełniając. Półprawdy

i ćwiartkę wyborową. W sumie to jedno i

wszystko. Czyli wszystko jedno

lecz już nie to samo.

 

Nie stało się nic

Tak wiele powiedziałeś

napisałeś. Z naszych języków

można już zapleść

warkocz ciszy.

 

Lecz prócz słów

nie stało się nic.

 

Myślę: dobre i to. Tyle pięknych

słów i znaczeń. Twoja twarz,

poranki, rany jak okna

z widokiem na przestrzał.

 

Nad ranem zbudził mnie płacz

obcej kobiety we mnie. 

 

Ofiara

jest dla niego bardzo dobra

od tej dobroci aż robi mu się niedobrze

przecież mogłoby być tak pięknie

gdyby nie ten jej uczuciowy incydent

 

teraz czuje się jak jej ofiara

biedny kat

 

Pauza I. Radio Ballet.

nuty rozplatają warkocz ciszy

lecz nadal brakuje słów

 

jasne i ciepłe palce pięciolinii

otwiera klucz by zamknąć melancholią

ramiona płynących minut

 

gdybyś nie kruszyła zamkniętych kamieni

byłabyś doskonała

 

Plac zabaw 

Są dwie strony

w tym najlepszym wypadku.

Ty i ja- poczęci, napoczęci.

 

Umiejscowieni precyzyjnie,

zużywamy się w rytm świata,

rozbijając głowy o wieczność.

 

Przeciągi

czas podkulił ogon i

żadnej z dróg

 

gdy jesteś tylko

pod zamknięciem powiek

 

przeszłością wywołaną zamiast

lub na chorobę

 

lecz ze wszystkich złych wyborów

chcę właśnie tak

 

wracają minione noce

śpią ze mną

 

Stygmat

zasklepiając się na zewnątrz

otwiera się od  wewnątrz

moja rana

uświęcona ostatecznie

 

Transfuzja 

rozbita o kant bieli

rozkładam czas do kości

przetaczam czułość

od szpiku do szpiku

 

ścięgnem wskazówek

minuty toczą krew

wtłaczając nas sobie do żył

 

Wiosna 

ta pora roku obumiera w nagich zalążkach

liści twojej skóry i jest doskonale

wyschnięte drzewo twoich ramion gdzieniegdzie

trwałość zielni traw mówi o wieczności jakiś

obłok twych oczu przemyka szybko przez

nieważne niebo i jest pewna noc

samotności w deszczowej pogodzie moich oczu...

mówiłeś: nie martw się... za chwilę przyjdzie wiosna...

 

Złośliwość rzeczy martwych

puste krzesło które choćby

tęskniło ma nade mną tą przewagę

że nigdy się nie ugnie

fotografie z doskonałą pamięcią

zuchwale się rozpamiętują

choćbym nie wiem jak bardzo chciała zapomnieć

na ścianie martwy obrazek lasu nieugięcie

żyje zieloną jednostajną tonią

z błogą amnezją uśmiechu słońca

nic ponad to już nie pamięta

i nigdy nie zastanie go zima

wygodnie rozciągnięte łóżko patrzy na mnie

pomarszczoną twarzą pościeli

a w nim puste miejsce wymownie zaznacza jakiś brak

 

rzeczy martwe mają ponadprzeciętną pamięć

i wyróżniają się mistrzowską zdolnością do przypominania

i tym samym wbrew czyjejś woli

wytykają okrutnie ludzką samotność